Saturday, June 28, 2008
Tuesday, April 22, 2008
nasaan nga ba ang terorista?
ni Morgan Spurlock (direktor ng Supersize Me)
Monday, March 03, 2008
One Tough Editor:
Running the Philippine Collegian is one thankless job. Aside from thenerve-wracking, pressure-packed pressworks that writers and artists deal with on a weekly basis, its editors are burdened with almost impossible, inhuman expectations. The least that they have to be worried
about are the rules of grammar (in both languages), which they areassumed to have firm grasp of. Theyare required by the job to have extraordinary acuity and keenness in analyzing social, political and cultural events. Equally as important, of course, editors have to have a fully developed creative imagination, not to mention, impeccable taste.
It is undeniably one of the most demanding jobs on campus, where mere mortals fear to tread.
It does not surprise us, therefore, that one of Collegian’s editors –current editor-in-chief, no less – has decided to tread the path of campus politics. He is on familiar ground, for sure. He is vying for one job where his wit and intelligence, superior leadership skills, creative imagination and, well, impeccable taste, can be put to best use.
We are talking, of course, about Jerrie Abella.
As an astute observer of campus politics for many years, Jerrie has acquired an encyclopedic knowledge of its ins and outs. Trained as a news reporter, he has interviewed and conversed with university administrators and professors, instructors and employees, residents and students – stakeholders all in the business of running a student council.
Anyone familiar with how a usual Collegian presswork grinds out knows how tough one must be to be able to go through the entire process with his or her sanity intact. From planning the issue to going through the rigorous editing to the painstaking laying out of the pages, Jerrie has successfully led one of the best Collegian pool of editors, writers and artists in years. This feat is due in no small measure to Jerrie’s leadership.
Make no mistake, too: Jerrie is also an impassioned activist. His heart has always been in the right place – the Collegian’s advocacies are testament to that. During the last school year, Jerrie was among the editors who assiduously fought administration intervention in the paper’s fiscal affairs while coming up with creative ways to deliver the news to the students. The Collegian’s past term and the current one were also most valiant in exposing and criticizing the utter underhandedless with which the UP administration passed the tuition hike. Jerrie’s term has also kept vigil of updates on the whereabouts of missing UP students Sherlyn Cadapan and Karen Empeño, as well as other disappeared victims of state fascism.
It goes without saying, too, that the Collegian under his term has been most passionate in bringing to the student fore national issues, from demolition of urban poor communities to the national movement to oust the sitting President.
We have to admit, though: Jerrie is biased. But only because he favors seeing social problems from the point-of-view of the majority of poor and dispossessed Filipinos. He is biased for the students, and makes sure that every ink that he pens will reflect its objective interests and aspirations. He is biased for what is true. Yes, as a journalist, he is obliged to be objective and fair, and the pages of the Collegian in many ways reflect that. But more than being an observer, Jerrie is an activist and a student leader. More than being a mere chronicler of events, he is completely engaged in the conflict of our times.
Fortunately for us, he is on our side.
This coming election, we, former Philippine Collegian editors, urge you to vote JERRIE ABELLA, for chairperson of the University Student Council.
Signed:
Karl Frederick Castro, Editor in Chief, 2006-2007
Jayson DP Fajarda, Editor in Chief, 2004-2005
Ellaine Rose A. Beronio, Editor in Chief, 2002-2003
Kenneth Roland A. Guda, Features Editor, 2000-2001
Lisa Cariño Ito, Associate Editor, 2000-2002
Margaret P. Yarcia, Features Editor, 2006-2007
Katrina Angela R. Macapagal, Associate Editor, 2006-2007
Joan ME Salvador, Associate Editor, 2002-2003
Kendrick T. Bautista, Graphics Editor, 2004-2005
Divina Nova Joy D. Dela Cruz, News Editor, 2003-2005
Rouelle T. Umali, Graphics Editor, 2006-2007
Jeeu Christopher A. Gonzales, Culture Editor, 2006-2007
Wendell M. Gumban, News Editor, 2004-2005
Sunday, October 14, 2007
Tala nina Lola
Tala nina Lola:
Ang Panggagahasa ng mga Hapon sa Kababaihan at Bayan noong Digmaan
Umaalingawngaw pa rin ang pagputok ng baril at pagsabog ng bomba sa mga salaysay sa ng mga ngayo’y tinagurian nang lola, sa pagsakop ng mga Hapon sa ating bansa noong 1940s. Bagamat mahigit anim na dekada na ang nakakaraan, nakabibingi pa rin ang ugong ng napigtas na kuwerdas ng pagkawasak ng kanilang kamusmusan sa panahon ng digmaan.
Matagal nang natapos ang digmaan, nakamit na natin ang kasarinlan at ilang beses na rin tayong nakapagluklok ng sariling pangulo, ngunit dala-dala pa rin ng mga lolang naging comfort women ang pait na dinanas nila sa kamay ng mga sundalong Hapon. Patuloy pa rin silang nakapiit sa malupit na mga alaala kasabay ng hustisyang hindi pa nila nakakamit.
Mga Alaala’t Salaysay
Nasa Masbate si Felicidad Barberan delos Reyes nang dumating ang mga Hapon sa Pilipinas. Nasa elementarya pa lamang siya noon. Sinabi niyang animo'y mababait naman ang mga Hapon noong una. Sa pagkakatanda niya, nagkaroon pa nga ng programa para salubungin ang mga Hapon sa kanilang lugar. Ipinatawag siya, kasama ang iba pang mga bata sa kanilang lugar, upang magtanghal sa programang iyon. Tandang-tanda pa niya, Biyernes noon, ganap na ika-lima ng hapon naganap ang pagtatanghal. Wari nila'y ang programang iyon ang isang pagtatak ng maayos na pakikitungo ng mga Hapon sa kanilang komunidad.
Ngunit makalipas ang ilang araw, isa pala si Lola Fely sa mga magiging biktima ng kalupitan ng mga dayuhang iyon. Sinundo siya ng kanyang guro sa kanilang bahay. Ipinatatawag daw siya sa garrison. Hindi niya alam ang dahilan ngunit sumama siya. Pagdating doon, agad siyang isinilid sa isang kubo kung saan nagbibihis ang mga sundalong Hapon.
Ipiniit siya ng apat na araw. Wala siyang ginawa kundi umupo sa sahig at magmukmok. Isang gabi, ginahasa na siya ng isang sundalo. Naulit ito ng ilang araw. Ganoon na ang kaayusan sa kwartong iyon magmula noon, magmumukmok, darating ang mga sundalo, pupuwersahin, pagkatapos, hihikbi sa isang sulok. Binibigyan siya ng pagkain ngunit ni hindi man lang niya ito tinikman o ginalaw man lang dahil sa kanyang sinapit. Nagkasakit siya dahil dito. Lagi niyang kinakalampag ang pinto at nagmamaka-awang payagan na siyang umuwi. Sumagi pa sa isip niyang magpakamatay na lamang dahil sa mga nangyari sa kanya.
Hanggang sa isang araw, may narinig siyang umiiyak sa kabilang kawarto. Doon na na niya naisip na hindi siya nag-iisa. Mayroon pang ibang mga batang babae na ganoon din ang sinipit. Bagamat hinang-hina na siya, nanumbalik ang kanyang tapang dahil sa lakas ng loob na ipinapakita ng kanyang mga kasama. Kinausap siya ng isang batang babae at sinabihang huwag siyang mag-iingay dahil baka patayin sila ng mga sundalo. Sumagot siyang mas mabuti pa ngang patayin na lamang siya kaysa patuloy pang daanasin ang hirap ng pagkakakulong at panggagahasa sa kanya.
Natapos lamang ang kanyang paghihirap nang bigla na lamang silang pinauwi isang araw. Ginamot ng kanyang ina ang mga sugat at pinalakas din ang kanyang loob. Doon din niya nalaman na pinuntahan siya ng kanyang ama sa garison ngunit pinagbantaan ng mga sundalo ang kaniyang buhay. Tinulungan siya ng kanyang inang tanggapin ang pangyayari at lumaban.
Naging comfort woman din si Lola Narcisa. Ngunit bukod sa panggagahasa sa kanya ng mga Hapon, lalo pa siyang nasaktan sa dinanas ng kanyang buong pamilya sa kamay ng mga sundalo. Nakikita niya ang kanyang ate sa loob ng kampo. Minsan, may pasa at minsan naman, may paso ng sigarilyo sa kanyang katawan. Nakakamusta lang niya ang kanyang ate sa mga nakaw na pag-uusap.
Ang kuya naman niya ay ginawang tagabuhat ng mga sundalo kapag kailangan nilang lumipat ng kampo. Tadyak, palo, at suntok ang inaabot nila tuwing magkakamali o kapag sumasayad lang sa lupa ang bota ng mga sundalong binibitbit nila.
Laking pasasalamat na lamang ni Lola Narcisa sa mga gerilyang Pilipinong lumaban sa mga mananakop na Hapon. Aniya, sila ang tunay na nakapag-palayas ng mga mananakop sa ating bansa. Tumatagos pa sa kanyang gunita ang mga nababalitaan niya noong sunod-sunod na pag-atake ng mga gerilyang Pilipino sa mga Hapon. Ikinagalak rin niya ang balitang mananalo na ang mga gerilya hanggang sa dumating ang mga Amerikano upang pasukuin ang mga Hapon.
Mga bangungot pagkatapos ng digmaan
Makalipas ang ilang taon matapos ang digmaan, naging mabigat pa rink ay Lola Narcisa ang mga pangyayari. Iniisip niyang nawalan na siya ng dangal. Hanggang sa dumating ang araw na makilala niya ang kanyang naging asawa. Naging maluwag ang pagtanggap niya kay Lola Narcisa bagamat naging comfort woman siya dahil naiintindihan niya ang nangyari noong digmaan. Naging biktima rin siya noon, at tulad ni Lola Narcisa, naging comfort women din ang mga kapatid niyang babae. Sinuportahan niya si Lola Narcisa at binigyan niya ng lakas ng loob.
Nagkaroon sila ng mga anak, ngunit hindi na nila ikinuwento sa mga ito ang hirap na naranasan nila noong panahon ng digmaan. Bagkus, sinikap na lamang nilang pag-aralin at ibigay ang mga pangangailangan ng kanilang mga anak.
Ngunit isang araw, narinig ni Lola Narcisa ang mga panawagan ng mga paghingi ng mga salaysay mula sa mga naging comfort women. Dahil sa bumabalik pa rin ang mga bangungot ng mga malulupit na araw na iyon, napagpasyahan ni Lola Narcisa na lumantad bagamat naisip niyang maaari siyang ikahiya ng kaniyang mga anak. Ngunit pagdating ng araw ng kanyang pagsasalaysay sa harap ng maraming tao, dumating ang kanyang mga anak. Narubdob siya sa pang-unawang ibinigay nila. Naging esensyal ang suportang ibinigay nila sa kanyang paglantad para sa pahahanap at paglaban para sa katarungan.
Paghahanap ng Hustisya
Samantala, marami nang tulad nina Lola Narcisa at Lola Felicidad na ang nagbigay ng kanilang mga testimonya patungkol sa kanilang karanasan. Mahigit isang dekada na rin ang kanilang paghahanap ng katarungan.
Nakadalo na si Lola Felicidad sa mga pagdinig sa Japan. Nakasama na rin siya sa mga bansa tulad ng Switzerland upang ikuwento ang kanyang mga karanasan. Bagamat sinabi niyang, minsan na sila nabigyan ng kompensasyon ng gobyerno, hindi pa rin lubos ang hustisyang kanilang nakamit. Ayon kay Lola Narcisa, kailangan pa ring managot ang mga Hapon sa kanilang malupit na pagtrato sa mga kababaihan at mamamayang Pilipino. Sinabi niyang, sa digmaang iyon, ang mga walang kasalanan ang sinaktan.
Tanging sa mga libro na lamang mababasa ng karamihan sa ating henerasyon ngayon ang kasaysayan ng karahasan ng mga Hapon sa ating bansa. Sa ngayon, may mga lola pang buhay na testimonya sa mga ito at naghihintay na matikman ang tamis ng inaasam na katarungan. Dahil ang panggagahasa sa ating kababaihan, ay panggagahasa sa ating bayan.
Wednesday, October 03, 2007
Clad in maroon tapestries and with shaved heads, charming monks who usually utter prayers quietly, lead a hundred thousand infuriated Burma citizens on the large streets of Yangon in a spontaneous protest against the aggravating economic conditions and the dictatorship of the regime.
The protest actions, which was recorded as the largest in 20 years, was spurred by the sudden and distressing oil price hike. Reports described the demonstrators occupying an eight-lane road on a one-mile stretch.
In a desperate attempt of the Myanmar government to quell the protests, the military raids monasteries and abducts monks. The monks and other civilians are now subject of military harassment, detention and killings.
Gathering people in the streets might not be their usual routine, but through this radical move, they remain true to their virtue: they’re calling for peace and freedom.#
Friday, September 28, 2007
Quotable Excerpts from the ZTE Senate Hearings
and my Mom’s phone call
“Does reducing hair line mean dishonesty?” –Sen. Jamby Madrigal to Jose de Venecia III
“China invented civilization in Asia. But they also invented corruption.” – Miriam Santiago. She apologized for it afterwards.
“He doesn’t even know if it’s P200, P200,000 or P200M.” – COMELEC Chair Benjamin Abalos (na pagmumukha pa lang, corrupt na), referring to the bribery allegation of NEDA Sec. Romula Neri.
"You are my friend. You have nothing to fear in the congress." - JDV to Abalos in a news interview.
Ako: Ma, andyan po si Gloria ngayon sa New York. (referring to PGMA’s UN trip)
Mama: Oh? Bakit hindi ka nagpadala ng package para sa amin? (thinking of utilizing all means to cheap package delivering from Phil. to US and vice versa)
Ako: Eh, baka hindi makarating sa inyo. Baka kuhanin na lang niya yun.#
Friday, September 21, 2007
May Dispersal na sa Ayala
(A prose I’ve written during the proclamation of PP1017 in February 2006.)
Nahulog ng mama ang fishbol na kakatuhog lamang niya nang mabangga ko siya sa pagmamadaling makasakay ng dyip. Pagkalulan, lumingon ako upang sana’y humingi ng pasensya. Nagmumura na ang mama dahil wala nang mahugot na barya mula sa kanyang bulsa.
Naalala ko ang dispersal sa Ayala nitong huli lamang. Marami ang napamura sa walang habas na pagtutulak ng mga pulis kahit naiipit na ang mga kabataan sa mga nakaharang na sasakyan. Bawal na magrally sa Ayala. Uso na ang water cannon sa EDSA. Nakabarikada na rin ang Mendiola.
Inabot ko ang eksaktong pamasahe sabay sabing “estudyante lang po” para maiwasan ang aberya. Lagi kasing nakasimangot ang mga drayber pag kulang sa regular ang inabot na pasahe lalo na nang magtaas ang langis. Napatitig ako sa dyaryo ng katapat kong mama.
May ni-raid na dyaryo. Bantay-sarado ang mga militar at pulisya. May pinag-huhuli nang mga kongresista. Bawal magsalita ang mga gabinete na walang permiso ng pangulo. May nag-aaklas na militar. Kinakasuhan ang dyaryong tumutuligsa sa gobyerno. Aakusuhan ng sedisyon, rebelyon, komunismo.
Pagkababa ko ng dyip, lumapit ang batang nakaabot ang palad “Konting tulong lang po. Maawa na kayo.”
May water cannon na sa EDSA. Nakabarikada na ang Mendiola. May dispersal na rin sa Ayala.
A prelude to “May Dispersal na sa Ayala”
Exactly 35 years ago, Marcos declared the all-time terrifying Martial Law – a decree that blatantly took away the people’s democracy in the country. I haven’t even been born during Macoy’s reign of terror but I can depict the horrifying images of unrest through stories told and through the pages written about it. As Pete Lacaba described, those were “days of disquiet” and “nights of rage.”
Back then, it was easier to decipher the enemy, it was easier to ascertain what was wrong. The war was waged with unwavering desire for freedom.
The hard earned battle of our predecessors passed on a legacy to us. We had to vow that never again would martial law be enacted. At present, however, the battle ensues. The current regime uses language to cloak tyranny.
To counter the growing dissent of the people to economic and political crisis, Pres. Gloria Macapagal-Arroyo issued an executive order dubbed as Calibrated Preemptive Response (EO 464), “forbidding government officials to appear in congressional inquiries.” On February 2006, meanwhile, Arroyo declared a State of Emergency (PP 1017), giving her power to suppress an emerging uprising. With the proclamation, Arroyo had the power to issue warrantless arrests and take over private institutions. PP 1017 thumped a familiar sound from the 70s.
I never experienced martial law but I can write the martial law of our time.
Here is a prose I’ve written during the proclamation of PP1017 in 2006.
May Dispersal na sa Ayala
Nahulog ng mama ang fishbol na kakatuhog lamang niya nang mabangga ko siya sa pagmamadaling makasakay ng dyip. Pagkalulan, lumingon ako upang sana’y humingi ng pasensya. Nagmumura na ang mama dahil wala nang mahugot na barya mula sa kanyang bulsa.
Naalala ko ang dispersal sa Ayala nitong huli lamang. Marami ang napamura sa walang habas na pagtutulak ng mga pulis kahit naiipit na ang mga kabataan sa mga nakaharang na sasakyan. Bawal na magrally sa Ayala. Uso na ang water cannon sa EDSA. Nakabarikada na rin ang Mendiola.
Inabot ko ang saktong pamasahe sabay sabing “estudyante lang po” para maiwasan ang aberya. Lagi kasing nakasimangot ang mga drayber pag kulang sa regular ang inabot na pasahe lalo na nang magtaas ang langis. Napatitig ako sa dyaryo ng katapat kong mama.
May ni-raid na dyaryo. Bantay-sarado ang mga militar at pulisya. May pinag-huhuli nang mga kongresista. Bawal magsalita ang mga gabinete na walang permiso ng pangulo. May nag-aaklas na militar. Kinakasuhan ang dyaryong tumutuligsa sa gobyerno. Aakusuhan ng sedisyon, rebelyon, komunismo.
Pagkababa ko ng dyip, lumapit ang batang nakaabot ang palad “Konting tulong lang po. Maawa na kayo.”
May water cannon na sa EDSA. Nakabarikada na ang Mendiola. May dispersal na rin sa Ayala.
Tuesday, September 04, 2007
The article was a mere mumbling of Fernandez’s abrupt and supposedly luxurious trip to Greece in contrast with her annoyance of flying with OFWs on board the economy class plane trip. Concerned OFWs were even more infuriated with her immediate unapologetic response. She finally gave up with the enormity and unified complaints against her.
If not for her insensitivity, Fernandez only mistake was her naivete or more aptly, her ignorance. For one, a columnist or any writer, for that matter, should be knowledgeable of her subject. The topic was not just about her and her posh lifestyle. She has transcended into an issue of great significance, a group of people of great importance in the national economy - the OFWs.
Monday, March 12, 2007
She was a teacher before she worked as a domestic helper in Kuwait. She left the country and her profession, like most overseas Filipino workers, to sustain her family's needs.
Now, she stands in Kuwait's death row for killing her employer in defending her own life. Support our campaign to save her life.
