Huling Tawad (Last Haggle) – 180 Microcinema Festival

Huling Tawad (Last Haggle) – 180 Microcinema Festival.



Huling Tawad (Last Haggle) from 180 Microcinema Festival on Vimeo.

Huling Tawad (Last Haggle) – 180 Microcinema Festival

Huling Tawad (Last Haggle) – 180 Microcinema Festival.

Letter from Altair Macatiag, Director of Huling Tawad (Last Haggle) – 180 Microcinema Festival.

Unang-una, sa ngalan ng buong cast at production team, nais kong iparating ang lubos na pasasalamat sa lahat ng nanood, bumoto at nagbahagi sa HULING TAWAD (Last Haggle). Sa kasalukuyan, meron na itong 1, 500 votes, 50 tweets, 150 shares, 103 others likeds at nadaragdagan pa.

Ang pagbibigay ng kaunting panahon upang ito ay mapanood-iboto-ibahagi, ay isang napakalaking tulong upang magkaroon ng tiyansa na magwagi sa kompetisyong ito at upang makagawa pa ng mga pelikulang pupukaw sa mga damdamin.

Nais ko din ibahagi ang ilang "Review" sa aming maliit na pelikula - ang Huling Tawad (Last Haggle), na sadyang nakakapagbigay kasiyahan sa aming mga damdamin.

Narito ang ilang Komento:

"This short film challenges the individualized "perception" of the viewers. It raises this fundamental question: what lesson(s) on humanity the film delivers? I saw a "buyer" and a "seller" haggling on the price of the guitar. And yet, in a very subtle way, the Director implies a bitter-sweet "past" between the two principal characters. He then uses that item (guitar) as a medium/bridge/link in allowing these two individuals to cross path, meet in a new time and place, reconcile and patch up things under the spirit of forgiveness. Great "theme planning" on the part of the writer/director and a very realistic portrayal by two principal actor/actress." -Francis Banaynal

"Huling Tawad (Last Haggle) is a concise but multidimensional film. Breaking down scenes would reveal a meaning or two that support the story and each theme aspect [Somehow shows (a journey towards) Matthew 6:12 and the obvious, the difficult art of haggling (for love/courtship or a good guitar)]. It is visually, acoustically, and semantically meaningful." -April Hazel Gay Dela Cruz

"The story is simple but heartwarming naiyak ako....but  forgiving the one you love for whatever misgivings he had done is all that matters....(ang pagpapaTAWAD ikanga ay higit pa sa TAWAD.)" -Josphine

"Brilliant short film! I loved the cinematography and setting, shows the realistic demographic." -Ralph Dela Cruz

"Wel-thought-of; It is  really  from the heart,  Awesome!" -Oneeleventwo010

"Kakaiba ito ah. Pinag-isa yung paghingi ng tawad sa pagtawad sa presyo ng gitara. Ibig sabihin, may nakaraan sila. pwede pala yun? ok ah." -LJC Nelnav

"Great Job. Well done!" -Evelyn Mills

"Pretty good micromovie! Perfect." -Oneeleventwo010

"Heartwarming. The story goes straight to the heart, like a melody that goes straight to the ears of one's soul... and stays there." -Noel Barcelona

"Simple story! awesome!" -Palakanton

"Action speaks... it's meaningful! i love it!" -Oneeleventwo010

"A nice movie & commendable. Well done!" -Bert Parcon

"The film is made from the heart." -CJ Simple S. Bordeos

"Great Story." -Celia

"Scenes are very meaningful. well done." -Rogelio Decastro

"Meaningful" -Yhemhenz

 "This movie inspired me to do more." -Amritagill

"Wow. #lasthaggle's has effectively shown in a short film every love story's bitter sweet reality... :)" -Zita Buena

"Very direct to the point - how the lady empathized with the customer who did not have enough money to buy the guitar.  It was the start of a relationshiip that would last a lifetime.  Very simple yet powerful message.  Very humane.  Less dialogue but powerful message." -William Ong

"Touched me." -Malou Nocedo

Meron pang halos isang (1) buwan na tatakbuhin ang kompetisyon. Kung kaya naman, nanatili ang aming paghingi ng suporta sa inyong lahat. Maraming salamat!

PLEASE VIEW-VOTE-SHARE!

HULING TAWAD (Last Haggle) a film by Altair Macatiag & Divina Nova Joy Dela Cruz

OFFICIAL ENTRY TO THE 180 CINEMA FILM FESTIVAL 2012

HOW TO VOTE:

1. Go to http://180cinema.net/2012/films/huling-tawad-last-haggle/

2. Scroll down look for log In>connect with: facebook/twitter/gmail/yahoo. Once you are connected, look for "Vote for This Film" (lower right side of the window, with a black square) click "VOTE" or the Black Square.

3. Leave a comment (Optional)

4. Share the link through facebook, twitter (hashtag #lasthaggle180), gmail, yahoo and other networking sites.

SYNOPSIS:

"A struggling musician scours the city in search of the perfect classical gu...itar and ends up in a small district of locally-made musical instruments. His pursuit leads him to a rare encounter that forces him to face an unfinished past."

Thanks!

- Altair Macatiag

Director, Huling Tawad (Last Haggle)

i HEART the french

i HEART the french

Jules Bonnot
Les Brigades du Tigre
(The Brigades of the Tiger)

Yet another reason for me to love the French.

French film makers never fail to nail me to a trance-like state with movies that feed my delicate soul with intriguing story lines blended with innovative but equally incredible imagery. They never cease to explore new concepts in visual execution. As a whole, subtle ideas they suggest elicit intriguing thoughts for humanity. Among my favorites are 'Irreversible', 'Amelie,' and 'L'appartement' (the original version of Hollywood's 'Wicker Park').

This time, I was captivated by a scene in 'Les Brigades du Tigre'. Jules Bonnot, a famous 'anarchist' leader who wants to topple the corrupt monarch from power, was cornered by the Tiger Brigades' arrest operation. Alone in his hideout, he fought back and fought hard for his life until he caught a glimpse of his queen lover through his window. He was suddenly weakened at the sight of her. He yielded from countering the attacks and looked for a paper and a pen. Struggling to live for one moment more, with blood spurting from gunshots that penetrated his body, he wrote:

"I am a famous man, my name is known around the world.
And my renown must be filled with envy
all those who try so hard to get themselves noticed.

I didn't want much,
just to walk with her by the Rhone in the moonlight.
I have always dreamt of such happiness,
snatched from me each time.

I had to survive but
Since your inane and criminal society prevents that, too bad for it.
Too bad for you."

I heart the French.

Tala nina Lola

Tala nina Lola:

Ang Panggagahasa ng mga Hapon sa Kababaihan at Bayan noong Digmaan

Umaalingawngaw pa rin ang pagputok ng baril at pagsabog ng bomba sa mga salaysay sa ng mga ngayo’y tinagurian nang lola, sa pagsakop ng mga Hapon sa ating bansa noong 1940s. Bagamat mahigit anim na dekada na ang nakakaraan, nakabibingi pa rin ang ugong ng napigtas na kuwerdas ng pagkawasak ng kanilang kamusmusan sa panahon ng digmaan.

Matagal nang natapos ang digmaan, nakamit na natin ang kasarinlan at ilang beses na rin tayong nakapagluklok ng sariling pangulo, ngunit dala-dala pa rin ng mga lolang naging comfort women ang pait na dinanas nila sa kamay ng mga sundalong Hapon. Patuloy pa rin silang nakapiit sa malupit na mga alaala kasabay ng hustisyang hindi pa nila nakakamit.

Mga Alaala’t Salaysay
Nasa Masbate si Felicidad Barberan delos Reyes nang dumating ang mga Hapon sa Pilipinas. Nasa elementarya pa lamang siya noon. Sinabi niyang animo'y mababait naman ang mga Hapon noong una. Sa pagkakatanda niya, nagkaroon pa nga ng programa para salubungin ang mga Hapon sa kanilang lugar. Ipinatawag siya, kasama ang iba pang mga bata sa kanilang lugar, upang magtanghal sa programang iyon. Tandang-tanda pa niya, Biyernes noon, ganap na ika-lima ng hapon naganap ang pagtatanghal. Wari nila'y ang programang iyon ang isang pagtatak ng maayos na pakikitungo ng mga Hapon sa kanilang komunidad.

Ngunit makalipas ang ilang araw, isa pala si Lola Fely sa mga magiging biktima ng kalupitan ng mga dayuhang iyon. Sinundo siya ng kanyang guro sa kanilang bahay. Ipinatatawag daw siya sa garrison. Hindi niya alam ang dahilan ngunit sumama siya. Pagdating doon, agad siyang isinilid sa isang kubo kung saan nagbibihis ang mga sundalong Hapon.

Ipiniit siya ng apat na araw. Wala siyang ginawa kundi umupo sa sahig at magmukmok. Isang gabi, ginahasa na siya ng isang sundalo. Naulit ito ng ilang araw. Ganoon na ang kaayusan sa kwartong iyon magmula noon, magmumukmok, darating ang mga sundalo, pupuwersahin, pagkatapos, hihikbi sa isang sulok. Binibigyan siya ng pagkain ngunit ni hindi man lang niya ito tinikman o ginalaw man lang dahil sa kanyang sinapit. Nagkasakit siya dahil dito. Lagi niyang kinakalampag ang pinto at nagmamaka-awang payagan na siyang umuwi. Sumagi pa sa isip niyang magpakamatay na lamang dahil sa mga nangyari sa kanya.

Hanggang sa isang araw, may narinig siyang umiiyak sa kabilang kawarto. Doon na na niya naisip na hindi siya nag-iisa. Mayroon pang ibang mga batang babae na ganoon din ang sinipit. Bagamat hinang-hina na siya, nanumbalik ang kanyang tapang dahil sa lakas ng loob na ipinapakita ng kanyang mga kasama. Kinausap siya ng isang batang babae at sinabihang huwag siyang mag-iingay dahil baka patayin sila ng mga sundalo. Sumagot siyang mas mabuti pa ngang patayin na lamang siya kaysa patuloy pang daanasin ang hirap ng pagkakakulong at panggagahasa sa kanya.

Natapos lamang ang kanyang paghihirap nang bigla na lamang silang pinauwi isang araw. Ginamot ng kanyang ina ang mga sugat at pinalakas din ang kanyang loob. Doon din niya nalaman na pinuntahan siya ng kanyang ama sa garison ngunit pinagbantaan ng mga sundalo ang kaniyang buhay. Tinulungan siya ng kanyang inang tanggapin ang pangyayari at lumaban.

Naging comfort woman din si Lola Narcisa. Ngunit bukod sa panggagahasa sa kanya ng mga Hapon, lalo pa siyang nasaktan sa dinanas ng kanyang buong pamilya sa kamay ng mga sundalo. Nakikita niya ang kanyang ate sa loob ng kampo. Minsan, may pasa at minsan naman, may paso ng sigarilyo sa kanyang katawan. Nakakamusta lang niya ang kanyang ate sa mga nakaw na pag-uusap.

Ang kuya naman niya ay ginawang tagabuhat ng mga sundalo kapag kailangan nilang lumipat ng kampo. Tadyak, palo, at suntok ang inaabot nila tuwing magkakamali o kapag sumasayad lang sa lupa ang bota ng mga sundalong binibitbit nila.

Laking pasasalamat na lamang ni Lola Narcisa sa mga gerilyang Pilipinong lumaban sa mga mananakop na Hapon. Aniya, sila ang tunay na nakapag-palayas ng mga mananakop sa ating bansa. Tumatagos pa sa kanyang gunita ang mga nababalitaan niya noong sunod-sunod na pag-atake ng mga gerilyang Pilipino sa mga Hapon. Ikinagalak rin niya ang balitang mananalo na ang mga gerilya hanggang sa dumating ang mga Amerikano upang pasukuin ang mga Hapon.

Mga bangungot pagkatapos ng digmaan

Makalipas ang ilang taon matapos ang digmaan, naging mabigat pa rink ay Lola Narcisa ang mga pangyayari. Iniisip niyang nawalan na siya ng dangal. Hanggang sa dumating ang araw na makilala niya ang kanyang naging asawa. Naging maluwag ang pagtanggap niya kay Lola Narcisa bagamat naging comfort woman siya dahil naiintindihan niya ang nangyari noong digmaan. Naging biktima rin siya noon, at tulad ni Lola Narcisa, naging comfort women din ang mga kapatid niyang babae. Sinuportahan niya si Lola Narcisa at binigyan niya ng lakas ng loob.

Nagkaroon sila ng mga anak, ngunit hindi na nila ikinuwento sa mga ito ang hirap na naranasan nila noong panahon ng digmaan. Bagkus, sinikap na lamang nilang pag-aralin at ibigay ang mga pangangailangan ng kanilang mga anak.

Ngunit isang araw, narinig ni Lola Narcisa ang mga panawagan ng mga paghingi ng mga salaysay mula sa mga naging comfort women. Dahil sa bumabalik pa rin ang mga bangungot ng mga malulupit na araw na iyon, napagpasyahan ni Lola Narcisa na lumantad bagamat naisip niyang maaari siyang ikahiya ng kaniyang mga anak. Ngunit pagdating ng araw ng kanyang pagsasalaysay sa harap ng maraming tao, dumating ang kanyang mga anak. Narubdob siya sa pang-unawang ibinigay nila. Naging esensyal ang suportang ibinigay nila sa kanyang paglantad para sa pahahanap at paglaban para sa katarungan.

Paghahanap ng Hustisya
Samantala, marami nang tulad nina Lola Narcisa at Lola Felicidad na ang nagbigay ng kanilang mga testimonya patungkol sa kanilang karanasan. Mahigit isang dekada na rin ang kanilang paghahanap ng katarungan.

Nakadalo na si Lola Felicidad sa mga pagdinig sa Japan. Nakasama na rin siya sa mga bansa tulad ng Switzerland upang ikuwento ang kanyang mga karanasan. Bagamat sinabi niyang, minsan na sila nabigyan ng kompensasyon ng gobyerno, hindi pa rin lubos ang hustisyang kanilang nakamit. Ayon kay Lola Narcisa, kailangan pa ring managot ang mga Hapon sa kanilang malupit na pagtrato sa mga kababaihan at mamamayang Pilipino. Sinabi niyang, sa digmaang iyon, ang mga walang kasalanan ang sinaktan.

Tanging sa mga libro na lamang mababasa ng karamihan sa ating henerasyon ngayon ang kasaysayan ng karahasan ng mga Hapon sa ating bansa. Sa ngayon, may mga lola pang buhay na testimonya sa mga ito at naghihintay na matikman ang tamis ng inaasam na katarungan. Dahil ang panggagahasa sa ating kababaihan, ay panggagahasa sa ating bayan.

Saved by the “Shawshank Redemption”

I was sick for a whole weekend, confined to my bed and couldn’t move around much so I decided to salvage myself from boredom by watching films from a Morgan Freeman DVD collection. I imagined myself seeing detective-type stories like “Seven” (with Brad Pitt) and “Along came a Spider,” which are actually leisurely types of films that thrill me without getting exhausted on a lazy night.

But then, I came across an old film, starring Morgan Freeman and Tim Robins, directed by Darabont, and was produced in 1999. It was, I thought, a detective-type at first until I got the hang of it and ended it, landing into my list of all-time-favorite movies.

Shawshank Redemption is a prison drama based on Stephen King’s novella entitled “Rita Hayworth and Shawshank Redemption." It didn’t win any award in the Oscars but it gained recognition through time, like a classic that was not properly appreciated in its time.

Shawshank Redemption was set in the 1950s, the time of pin-up posters. Rita Hayworth was one of the most popular pin-up girls during that time. These posters, together with a small rock hammer, became accomplices to Defrenes’ (Tim Robins) ultimate goal of escaping.

Dufresne, a rich banker, landed on Shawshank (the prison) after he was convicted of killing his unfaithful wife. He found a friend in Red (Morgan Freeman), the narrator, who has the ability to smuggle contrabands into the prison.

While in prison, Defresne’s made a number of innovations for the inmates. He was able to establish a library expansion that functioned and teach the inmates how to read and write. As a banker, he also gained the trust of prison guards, including the warden, to settle their tax problems.